Nog even wachten en dan zal Jesse bij ons intrekken. Spannend. Na 4 jaar komt er weer een hond. Ongelofelijk dat het al vier jaar geleden is dat wij afscheid namen van onze Bobtail Sebastian. En wat is er na die tijd veel veranderd!

 
We zijn gestopt met het fokken van Noorse boskatten, ik ben gaan paardrijden en Anneke werkt tegenwoordig voor zichzelf. En dat laatste maakt het dan weer mogelijk dat er een hond kan komen. En dit is hem dan, onze Jesse, een Bearded collie.

 
Voor hem breekt er ook een spannende tijd aan. Hij gaat afscheid nemen van zijn moeder, broertjes en zusjes en van het gezin waar hij de eerste acht weken van zijn leven doorbracht.

Om bij ons kennis te gaan maken met de katten: heeft hij nog nooit gezien. En natuurlijk ook met Vængur, mijn IJslandse, lease, paard.

Nog een paar dagen ….

Inmiddels ben ik weer thuis. Maar natuurlijk ga ik in gedachte en gesprekken nog veel terug naar Hjerkinn Fjellstue. De terugreis verliep niet helemaal zo als gepland. De trein kwam met zo’n 10 minuten vertraging op het station van Hjerkinn aan. Om daar vervolgens nog eens 1 uur te blijven staan. Er waren werkzaamheden aan het spoor, ter hoogte van Fokstua en die waren uitgelopen. Door deze vertraging liepen we onderweg nog meer vertraging op. Het spoor is veelal maar 1 rails breed. Er moest dus een aantal maal gewacht worden om een trein uit tegengestelde richting te laten passeren. Met bijna twee uur vertraging kwam de trein aan in Oslo. Voor mij geen ramp of zo. Ik zat prima in de trein, had lunch en boek bij me. En ik zou die twee uur anders op de luchthaven in Oslo moeten doorbrengen. Ik had de laatste vlucht naar Amsterdam geboekt en moest ook nu nog uren op Gardermoen doorbrengen. Ik heb daar een beetje rondgelopen. Dat is wel fijn na een treinreis van 6 uur. We een mooie treinreis. De trein rijdt grotendeels door natuurgebieden. Rijdt langs bossen, valleien, ravijnen, dorpen en steden, door bergen en hier en daar een tunnel.

Het vliegtuig vertrok 10 minuten eerder dus we waren mooi op tijd op Schiphol. Daar stond Anneke mij op te wachten en de vakantie was nu echt ten einde.

Maar wat heb ik het heerlijk gehad! De Fjellstue is een echt familiebedrijf en wordt nu gerund door de 12^de  en 13^de generatie. En je voelt je echt hun gast. Iedereen is altijd even vriendelijk. De kamers zijn schoon en het eten … ja, het eten is voortreffelijk. Er is een ontbijt en dinerbuffet. Bij het ontbijt is er volop keus aan soorten brood en beleg. En ’s avonds zijn er tenminste 3 soorten vlees, rauwkost, groente en een heerlijk toetje. Een puntje van kritiek. De groente is vrij fantasieloos. Altijd bloemkool, broccoli en wortels en soms peulen. En meestal net niet beetgaar, vrij rauw dus. Gelukkig is de rest zo voortreffelijk dat ik hen dat graag vergeef. Ik heb kennisgemaakt met Noorse gerechten, zoals diverse bereidingswijze van lamsvlees, waaronder gezout lamsvlees, een traditioneel kerstmaal.  Rendier en eland en natuurlijk verschillende soorten vis.

Maar het meest denk ik terug aan Drottning. Zij heeft mij gegeven wat ik wilde. Waarvoor ik ben gaan paardrijden. Heerlijke tochten door de bergen, bossen en over het fjell. Wat heeft zij mij laten genieten. Dag lieve Koningin van mij, tot volgende jaar!

Wat te doen op een laatste vakantiedag. Er zijn nog een paar opties. Ik heb uiteindelijk besloten om vandaag naar Hjerkinnholen te gaan. Om te wandelen. Hjerkinnholen is een beschermd natuurgebied, hier vlak achter. Natuurlijk waren er met de paarden al geweest. Hjerkinnholen is het hoogste naaldbos van Noorwegen. Nu was ik daar jaren geleden al geweest. Toen was het nog in Volbu, op de berg Kvinhӧvd. In Noorwegen zijn ze gek op dit soort titels: de hoogste; de diepste; de grootste enzovoort. Nu zijn beide naaldbossen op dezelfde hoogte, 1000 meter. Dus twee hoogste naaldbossen. Maar er is een groot verschil, Hjerkinnholen kan je zo in, daar kan je fijn wandelen. En de berg Kvinhӧvd is voor een normaal mens niet begaanbaar. Ik start bij de fjellstua en loop via het pad de paarden ook lopen. Maar bij Hjerkinnholen aangekomen besluit ik een andere kant op te gaan. Want ik weet dat de groep er vandaag ook gaat rijden en op de smalle bospaadjes wil ik geen groep tӧltende of dravende paarden tegenkomen.

Na een kilometer of vier blijkt mijn keuze voor deze route een juiste. De pijn in mijn enkel, die ik aanzag voor spierpijn, lijkt toch van de laatste glijpartij van gisteren te komen. Ik kan er wel mee lopen maar moet het toch wat ontzien. Dus het karrenspoor, de oude weg naar Foldal, dat ik hier kan volgen is helemaal prima. Alleen als ik op mijn knieën heb gezeten om een foto te maken heb ik, na het opstaan, een tijdje last van mijn enkel. En als ik een poosje rust neem dan gaat de pijn weer weg en kan ik er prima mee wandelen.  Op een informatiebord zie ik dat hier ook een meer is. Ik neem de afslag naar het meer maar ik zie het alleen in de verte. En als ik terug kom op het pad zie ik dat er inmiddels een groep paarden is gepasseerd. Waarschijnlijk de minder ervaren groep. Die rijden een andere route dan de meer ervaren ruiters.

Er staan hier bomen die eeuwen oud zijn. Dat moet deze zeker zijn. Wat een knoert van en boom. Doordat de lucht hier erg zuiver is komt hier een bepaald soort mos voor, ik dacht baarmos, dat de bomen doodt. Jammer, heb je zuivere lucht en geen zure regen, gaan de bomen daaraan dood. Het is een hele mooie wandeling, hier in het bos. Het is meestal bewolkt, af en toe komt de zon er door, maar het is niet koud. En droog. Ook de weg. Ik loop tot aan de Rv29 waar ik aan een picknicktafel mijn lunch eet. En daarna via dezelfde route terug. Het alternatief zou rond de Hjerkinndammen zijn. Maar dan kom ik weer in de moerastoestanden van gisteren uit. En daar bedank ik voor. Er is nog een andere route maar omdat routes hier niet worden aangegeven heb ik geen idee waar ik heen zou moeten.

In het bos begint de herfst al zichtbaar te worden. Overal zie de paddenstolen die als, inderdaad, paddenstoelen uit de grond schieten. Het levert wel mooie plaatjes op. Ik maak weer de nodige foto's. Al ben ik wel voorzichtig met het

fotograferen van paddestoelen enzo.

Omdat die zo dicht bij de grond staan en ik

steeds meer last krijg van die ellendige

enkel. En dan te bedenken dat ik alle eerdere vakanties altijd rekverband in mijn rugzak had zitten. Nu ligt het op mijn kamer. Maar laat ik nu niet gaan zeuren. Het is hier weer fantastisch en ik geniet van alles wat ik zie en ruik. Ik ruik zelfs vossen. Zeker weten! Zowel op de heen als de terugweg ruik ik het, op dezelfde plek. Er is een smal pad in het gras te zien. Misschien de grens van hun gebied. Maar zeker weten met reukvlaggen gemarkeerd. Ik zie ze helaas niet. Allen wat vogels en de nodige muggen laten zich zien en horen. en bijen, veel bijen druk, bezig met het maken van heidehoning.

En zo loopt mijn wandeling ten einde. Ondanks die pijnlijke enkel loop ik toch weer 14,6 kilometer. En als ik na zo’n 6 uur weer in de buurt van de fjellstua kom hoor paardenhoeven. Daar komt Martin aan met een groepje. Hij informeert naar mijn wandeling en vraag of ik niet liever paard rij…..

Ze rijden verder, ik ga terug.

Vanmorgen vroeg werd ik wakker van de regen. Fijn begin. Als ik even 9 uur op pad ga is het gelukkig droog. Wel het regen niet, maar alles is nat. En voor vanmiddag wordt er regen verwacht.Vandaag dus met bergschoenen en regenkleding op stap. Ik ga vandaag de andere kant op. Eerst richting Hjekinndammen. Ik kom dan al snel weer op het Pelgrimspad terecht, nu richting Oslo. Al snel loop t het pad door een wat moerasachtig gebied en liggen er planken over het pad. Deze zijn een stuk gladder dan ik verwachtte en hupla, ik zit op mijn gat in het moeras. Ook fijn.

Maar ik laat mij niet uit het veld of uit het moeras slaan en loop door. Ja, kan moeilijk na een half uur al weer terug komen met druipende kleren. Gelukkig breekt de zon door en de boel droogt weer op. Na een uitstapje naar de Hjerkinndammen vervolg ik het Pelgrimspad. Een mooie route. Dwars door de bossen. En door moerassen. Verderop liggen er stenen over het pad zodat je het droog kan passeren. Echter de steen is gladder dan verwacht en hupla, ik val voor de tweede keer in het moeras. Dit gaat goed. Nu is ook mijn linkerpijp nat en vies.

Dan hoor ik geraas van water. Een waterval had ik nog niet gezien tot vandaag dan. Tijdens de tochten op het paard kwamen we hier ook langs en dan hoorde ik het geraas ook. Maar ik zag geen waterval. Het pad loopt er direct naar toe. Er zal toch wel ..? Ja, er ligt een brug over. Inmiddels is de lucht al behoorlijk betrokken. En daar zijn de eerste druppels. Regenjas aan. Het druppelt alleen maar een beetje. Maar zo te zien gaat er wel meer komen. Ik vervolg het pad en op een gegeven moment passeer ik het pad waar wij zondag over reden. Ik besluit het Pelgrimspad niet verder te volgen maar weer de hoefafdrukken te gaan volgen. Ik weet dat ik dan in een mooi gebied komt. En zeg nu zelf, geef je mij ongelijk?

Ik loop nog een stukje door en zoek een plek om te lunchen. En als de boterhammetjes op zijn ga ik terug. De lucht betrekt steeds verder. En het begint dan ook hard te regenen. De regen valt loodrecht naar beneden en als wordt nog modderiger dan het al was. Op de heenweg was ik een paar maal een beekje over gegaan en als ik voor een beekje sta weet ik niet meer precies waar ik het op de heenweg overstak. Ik maak waarschijnlijk een verkeerde keus. En de steen is gladder dan verwacht. En ja hoor, drie maal is scheepsrecht. Ik smak zo in de beek. Beide benen tot halverwege mijn dijen nat. Mijn schoenen staan vol water dus moet ik nu soppend verder. Ik ben het wel even zat hoor. De regenbui trekt over en het wordt gelukkig weer droog.

Door langs een hut te lopen kom ik op de weg terecht. Zo nu kan ik niet meer uitglijden. En als ik tussen de bomen verdrop de Pelgrimskerk zie bedenk ik mij dat het nu het juiste moment is een kaars te gaan branden. Op dat ik morgen niet verdrink.  

Vandaag gaan mijn rijlaarzen de kast in en haal ik mijn bergschoenen eruit. Het is een prachtige dag. De zon schijnt en het als vroeg warm. Korte broek en sandalen dus. Out-door sandalen. Lunchpakket mee, wat fruit en genoeg te drinken. En natuurlijk mijn fototoestel. Ik ga naar Den Gammle Kongevegen. De weg loopt hier gelijk met het pelgrimspad, een pad dat loopt van Oslo naar Trondheim. Het pad begint hier naast de fjellstua en we zijn er met de paarden ook al geweest. Ik weet dus dat het eerste stuk best steil is. Maar met de zon erbij valt het best tegen. En als ik zwoegend, puffend en zwetend naar boven loop kom ik een paar joggers tegen. Maar die gaan naar beneden. Dat is makkelijker. Omdat we hier dus al twee keer zijn geweest weet ik dat het verderop beter wordt. Ik weet nog niet helemaal zeker waar ik heen ga, naar het Hjerkinnholen natuurreservaat of naar het natuurgebied rond Søndre Knutshø. Omdat het mooi weer is besluit ik tot het laatste. En ik kan eventueel ook nog de Dovrefjell op. Het is hier een bloemrijk en vogelrijk gebied. En ik hoor hem al voor ik hem zie. Maar daar is tie, de morinelplevier. En er zijn er nog veel meer. Overal zie ik ze weglopen of wegvliegen.

Ik vervolg mijn pad en inderdaad de weg wordt vlakker. Overal op de weg zie ik de hoefafdrukken, de hoefslagen, van onze paarden. Achtergebleven na de rit naar de Dovrefjell. En als je de afdrukken goed bekijk zie je pas hoe groot een galopsprong is. Als ik op het hoogste punt aankom splitst pad zich richting Trondheim ( nog 208 km ) en naar Hjerkinnhӧi, gaat de weg weer naar beneden. Ik ga rechtdoor, richting Trondheim. En dan is er snel zicht op de Snøhetta.

Het is hier schitterend mooi. Maar daarvoor moet je maar eens terug komen op mijn website. Daar zal ik meer foto’s van de wandeling plaatsen. Onderweg kom ik een mountain ranger tegen en voor de zekerheid vraag ik hem of ik nog juist loop. En ik ga goed. Verderop loop ik een klein stukje over de E6. Dat kan hier allemaal.

En dan begint de klim naar Knutshø. Inmiddels ben ik al een flinke tijd onderweg. Het maken van de foto´s kost veel tijd. Ik besluit nog tot 1 uur door te lopen, te lunchen en dan terug te gaan. Voor mij uit loopt een groep schapen. Elke keer als ik ze in het vizier krijg gaan ze er weer vandoor. Verderop zie ik een leuke rots, daar kan ik rusten en eten. Maar de schapen zijn mij net voor. Schijnbaar zijn ze tot de ontdekking gekomen dat ik niets doe en ze komen terug lopen. Ik laat ze maar en besluit te kijken of er verderop iets is. Nee. Dus terug. De schapen zijn verderop gaan staan en ik kan ook gaan eten.

De weg terug gaat via dezelfde route. Fotografeerde ik op de weg heen vooral het uitzicht nu kijk ik vooral uit naar bloemen.

En als ik langs een beekje iets zie dat ik beter wil bekijken springt er een pad in het water.

De weg naar boven is zwaar. Het is warm in de zon en er is bijna geen wind. En uiteindelijk kom ik, 7 en een half later terug bij de fjellstua. Daar is het hek waar het terrein van de fjellstua begint. Ik heb 16.3 kilometer gelopen en ben doodop. Nu heb ik zere benen.  

Vandaag is het de laatste rit. Dus eerst nog een paar foto’s van Drottning gemaakt en daarna gaan we op weg. Vandaag gaan we weer naar de Hjerkinndammen. Daar waren we woensdag ook. Maar volgens de ervaringsdeskundige hier, zij is er al zo’n 17 keer geweest, is het altijd weer anders. En zij geniet er steeds weer van. En dat geloof ik direct. Het is vandaag schitterend weer. Volop zon en als we om 10.45 wegrijden kan de jas al uit. En het is weer genieten. We rennen, draven en tӧlten weer door de bossen. Af en toe slaat er een tak in mijn gezicht maar de meeste weet ik te ontwijken. Als Drottning een beetje achter blijft besluit zij de groep in te halen en springt in galop. En al galopperend springen we over een omgevallen boom. Heerlijke meid, die Drottning. En vandaag loopt ze ook netjes door het water. We moeten immers weer de rivier over.

Hier hebben gelijk even pauze. En daarna gaan we snel verder. We gaan snel dus. Veel galop en draven. De bergen op. Wat is dit toch grandioos. En zo komen we in de carrousel. De carrousel is een soort bergrug, die in een cirkel loopt. En het gaat heuvel op en heuvel af. Zo als in een carrousel dus, op en neer. Helaas is het een beetje druk in de carrousel, we rijden vandaag met 30 paarden, dus gaan we in draf. Zijn er minder paarden dan wordt er gegaloppeerd in de carrousel. Maar het is toch fun.

We tӧlten, draven en galopperen lekker door vandaag. En inderdaad het is anders dan woensdag. De route is wat anders. En ook al kom je hier nog zo vaak, je ziet altijd weer iets anders. En zo komen we weer bij de rivier uit. Het is mooi weer, het is zelfs warm. Er kan vandaag gezwommen worden met de paarden. Ik besluit het niet te doen, ik heb mijn reservepaar  lenzen vergeten mee te nemen. Ik heb daar wel spijt van. Drottning gaat wel. Alle paarden moeten het water in om het zweet af te spoelen. Ik hen natuurlijk wel foto´s.

Met veel natte ruiters en druipende paarden gaan we even later op pad voor het laatste stuk naar de fjellstua. Nog eenmaal in galop, nog eenmaal in tӧlt. En als we rond 2 uur terug zijn rest nog het afzadelen, appeltje geven, die had ik van het ontbijt meegenomen voor Drottning, en dan afscheid nemen. Eerst van Drottning. Met een dikke keel breng ik haar naar de wei.

En na de lunch afscheid nemen van mijn Noorse vriendinnen. Zes dagen reden we samen, ontbeten we samen en dineerde we samen. Voor hen zit het er op, ik blijf nog een paar dagen.

Op mijn kamer aangekomen bedenk ik wat ik nu gaan doen. Een potje janken of gaan genieten van het mooie weer. Ik besluit voor het laatste. Korte broek aan en mijn outdoor sandalen.
Fototoestel mee. Ik besluit naar Professorhø te gaan. Daar waren we met de paarden op woensdag. Het uitzicht bovenop is zo mooi. Ik wandel uiteindelijk zo´n 2 uur.  Het doet mij goed om lekker buiten te zijn en mijn gedachte te verzetten. Al loop ik voor ik naar ik naar mijn kamer ga nog even langs de wei. Daar loopt Drottning te genieten van haar vrije tijd. Vandaag al vroeg terug in de wei en morgen hebben de paarden een vrije dag.

´s Avonds dus alleen naar het  dinerbuffet. Daar heeft de kok een verrassing voor mij. Ik had gisteren gevraagd of we ook nog eland gingen eten. Hij zou dat dinsdag binnen krijgen. Hij beloofde mij dinsdag of woensdag eland klaar te maken. Maar vandaag bedacht hij dat hij nog elandburgers had liggen. En die heeft hij vandaag klaargemaakt. Lief hé? En het smaakt prima.

Speciaal voor hen die mijn hyves niet kunnen bekijken is ook hier het filmpje dat ik 6 augustus opnam.

Ik zal het begin nu maar weglaten. Dat weten jullie nu wel. Van het poetsen en opzadelen. Dus vertrekken we maar gelijk. Vandaag gaan we weer een hele dag opstap. We vertrekken via Den Gamle Kongevegen, net als onze eerste rit. Maar nu gaan we niet richting Hjerkinnhӧi, vandaag gaan we naar de Dovrefjell. We rijden daarvoor eerst door het Drivadal. En weer moet ik zeggen. Het is hier zo schitterend. De valleien tussen de bergen, kilometers kan je wegkijken. En daar zijn ook de bergen van Rondane te zien. Er wordt weer lekker veel getӧlt. En ook gedraven, we rijden niet voor niets in de “fast ladies group”. O. Dat vergeet ik bijna. Het is vandaag heerlijk weer. Een beetje wolken en zon. En een aangename tempratuur. Eigenlijk het weer dat ik in Noorwegen gewend ben. Onderweg vliegt er vanuit de kant een groep vogels op. Het zijn lirype, ofwel moerassneeuwhoenders. Mooie vogels.

 Na een uurtje of zo komen we bij een parkeerplaats aan. Daar nemen we de eerste pauze voordat we de E6 oversteken. Vandaag moeten we een de snelweg van Oslo naar Trondheim oversteken. En dat gaat dus op de inmiddels bekende manier. Twee ruiters gaan de snelweg op en houden de twee auto’s die toevallig nu hier rijden tegen. En wij steken over. En dan de Dovrefjell op. Richting Reinheim, we volgen het pad van de DNT, Den Norske Turistforening, De Noorse vereniging voor trekkers.  Wekomen dan ook regelmatig wandelaars tegen. En deze wijze ons op de muskusossen in de bergen. Deze zijn van het zelfde soort als die ik 3 jaar geleden zag. De hele kleine ieniemienie muskusos. En als je het niet helemaal kan volgen. De ossen lopen zo ver weg dat je alleen maar bruine stippen kan onderscheiden. 

Als ik even later eindelijk besluit om foto’s van onze trip te maken gaan we natuurlijk net een rivier passeren, de Driva. Geeft een mooi plaatje. Maar helaas berg ik de camera niet goed op en als we, na het passeren  van de rivier, gaan draven voel ik hem over mijn been wegglippen. Ik draai om en weet iemand van de begeleiders te waarschuwen. Zij gaan terug en vinden de camera terug. Hij viel in het zand en er stond geen paard op. Hij doet het nog. Ik krijg hem terug op het moment dat rechts van ons een groep muskusossen staan. Waanzinnig toch. Wat een geweldige dieren zijn dat. Maar dat is nog niet alles. We rijden namelijk naar de Norsk Hestuvels Sater, een paardenstal op de Dovrefjell, speciaal voor dit soort trips. Er is een weiland, mooi omheind zodat de paarden los kunnen lopen en er is een hut voor de ruiters. Hier gaan we de meegebrachte lunch opeten. En voor de stal staan 4 enorme muskusossen!!

De paarden genieten er van even los te zijn en wij eten lekker in het zonnetje onze lunch. De ossen zijn verdwenen toen de paarden de wei ingingen. Ook hier is weer een geweldig uitzicht maar de ossen is het onderwerp van gesprek. Ze waren zo dicht bij.

Na de lunch rijden we via de zelfde weg terug. Onderweg zien we nog een kudde vrijlopende IJslandse paarden, een hengst met 10 merries.

En als we de E6 weer gepasseerd zijn mogen we in galop de berg op. En de weg is weer lang. In galop door de bergen, of een berg op zo als nu, blijft zo’n fantastische ervaring. Het tӧlten, de galop, de natuur, de ritten; alles is zo fantastisch, zo geweldig. Ik kan het niet in woorden uitdrukken, je moet het ervaren.

Het begint weer met het vaste patroon. Ontbijten, lunchpakket klaarmaken, omkleden en om 9.30 bij de stal zijn. Gisteravond zijn de ruiters die de 3-daagse tour doen aangekomen. Weer nieuwe gezichten en dan ook nog wat “dagjes mensen”. Met het poetsen staan we in de regen maar het is gelukkig al snel weer droog. We starten weer in een lange rij en bij de eerste stop splitsen we in drie groepen. We lopen eerst over het pad waar wij gisteren ook begonnen. Daarna over in tӧlt en ook vandaag wagen we een paar sprongetjes over de boomstammen. Kort daarna kunnen we gaan draven. En als we daarna weer in tӧlt overgaan laat mijn koningin ineens een heel ander kant van zich zien. Ze ziet haar kans schoon, verhoogt haar tempo en gaat voorbij de andere paarden. Geen probleem, zo ver. Dan gaat ze voor een ander paard lopen en schopt met beide achterbenen tegen de borst van het paard. Zonder haar tempo of ritme te verliezen. En waarom? Geen idee, er was ruimte genoeg. Madam wilde even laten weten dat zij er ook was.

Gelukkig is het paard niet gewond geraakt of zo. Ach, ze kunnen er goed tegen. In de wei schoppen ze regelmatig naar elkaar.

Goed, we vervolgen ons pad en steken een houten bruggetje over. Hier werden de paarden gisteren een beetje jumpie. En ja wel. We mogen weer. Een voor een, in galop de berg op. Ik ga weer als tweede. Achter een heel snel paard. En Drottning wil wel. Als een speer gaan we er achter aan. Ik moedig haar aan dit tempo vooral vol te houden. En daar staan we weer te glunderen. Heerlijk zo’n snelle galop door het Noorse berglandschap. We houden hier een korte pauze en terwijl we wachten op de andere groepen maak ik en filmpje. Het staat op mijn hyves. Een beetje bibberig omdat ik ondertussen ook Drottning moet vasthouden.

En als iedereen is gearriveerd ziet Martin iets.

Verderop in de bergen. Iedereen kijkt. Waarnaar? En dan hoor ik van alle kanten: “Marian, there is the animal you did not see.” En ja, daar staat een eland. Bovenop de berg, aan de rand van het bos. Er staan er zelfs twee. En vooral die met het gewei is heel goed te zien. En dan verdwijnen ze samen in het bos.

En wij gaan verder. Door een weer schitterend landschap. Door de bossen en langs meertjes.

We zijn op weg naar de berg Professorhø. De weg omhoog is soms steil. O,je. What goes up must go down….

En als we dan aan de top staan worden we wel weer beloond. Wat een prachtig uitzicht. Over de Dovrefjell, Rondane en zelfs de Jotunheimen zijn in de verte te zien.

 Hier zie je Rondane op de achtergrond.
En de weg terug naar beneden, die viel mee hoor. De weg naar beneden is ook niet zo ver als die omhoog. We kwamen omhoog vanuit een dal. En de weg naar beneden komt uit op de weg. De weg waar ik dinsdagmorgen wandelde. En nog dacht dat een wandeling naar de Professorhø een leuke tocht zo zijn. Nu weet ik dat dat zo is. We sluiten weer een hele fijne rit af met een heerlijke tӧlt. Bij de stal aangekomen worden de paarden weer afgezadeld en verzorgt. En als ze weer in de wei staan eten wij onze lunch. En hoe was het weer vandaag? Wat regen aan het begin van de dag en verder bewolkt maar droog. En soms kwam de zon er even door. Kortom, weer een hele geslaagde dag!